<strong>به گزارش پایگاه تخصصی مسجد، </strong>حجت الاسلام والمسلمین <strong> «سید علی انگجی»</strong> با بیان اینکه درگذشت <strong>آیت الله سید محمد ضیاءآبادی</strong>، استاد اخلاق، مفسر قرآن کریم و امام جماعت مسجد «علی بن الحسین (ع)» تهران، بسیار دردناک و ناراحت کننده بود، اظهار کرد: حواریون از حضرت عیسی (ع) پرسیدند: «یَا رُوحَ اللَّهِ فَمَنْ نُجَالِسُ إِذاً قَالَ مَنْ یُذَکِّرُکُمُ اللَّهَ رُؤْیَتُهُ وَ یَزِیدُ فِی عِلْمِکُمْ مَنْطِقُهُ وَ یُرَغِّبُکُمْ فِی الْآخِرَةِ عَمَلُهُ؛ ای روح الله، با چه کسانی نشست و برخاست کنیم؟ فرمود: کسی که دیدنش شما را به یاد خداوند بیندازد و سخنش بر دانش شما بیفزاید و کردار او شما را به آخرت ترغیب کند» (تحف العقول، ص 44). <strong>آقای ضیاءآبادی از جمله علمایی بودند که با مشاهده ایشان به یاد خدا می افتادیم</strong>.<br> <br> امام جماعت <strong>مسجد ملک</strong> (واقع در تهران، بازار بزرگ، بازار عباس آباد، کچه حمام چال) با بیان اینکه مرحوم ضیاءآبادی، سخنرانی دینی را بسیار مهم می دانستند و برای هر سخنرانی از منابع موثق استفاده می کردند، افزود: آیت الله ضیاءآبادی بیش از 20 سال در مسجد ملک بازار تهران منبر رفت و همیشه با مطالعه سخنرانی می کردند، ایشان یک ساعت قبل از اذان ظهر به این مسجد می آمد و خود را برای سخنرانی آماده می کرد. همیشه یکی دو کتاب از منابع اصلی تشیع و در ارتباط با موضوع سخنرانی همراه شان بود و در بسیاری از موارد، آیات و روایات را از روی کتاب می خواندند. به تبلیغ درست دین به ویژه از طرق خطابه بسیار مقید بودند.<br> <br> وی با بیان اینکه هر گاه قرار بود آیت الله ضیاءآبادی در مسجد ملک سخنرانی کنند، جمعیت نمازگزاران بیشتر از روزهای قبل می شد، گفت: وقتی کسی برای کارش احترام و شانیت قائل است، خداوند هم بر عزت او می افزاید، ما این حقیقت را درباره این مرحوم مشاهده کردیم. قرآن در این باره می فرماید: «إِنَّ الَّذینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ سَیَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ وُدًّا؛ همانا آنان که به خدا ایمان آوردند و نیکوکار شدند خدای رحمان آنها را (در نظر خلق و حق) محبوب می‌گرداند» (سوره مریم، آیه 96).<br> <br> انگجی گفت: جاذبه مرحوم آقای ضیاءآبادی بر دافعه شان می چربید به طوری که آبروی روحانیت و دین بودند. در یک کلام می توان گفت که ایشان، انسانی نافع برای اسلام و انقلاب اسلامی بودند که فقدان شان آسیب بزرگی است.